Wat Human Design me liet zien over mezelf
Ik heb altijd wel gemerkt dat ik tegen mezelf aanloop,
maar ik heb er nooit echt bewust bij stilgestaan waarom.
De laatste tijd merk ik dat ik er anders naar begin te kijken.
Dat ik mezelf vaker afvraag wat er precies gebeurt in hoe ik reageer, hoe ik dingen voel, en hoe snel iets me kan raken. Dat ik dingen niet altijd goed begrijp van mezelf.
En dan komt die gedachte weer: wat is er eigenlijk mis met mij?
Ik ben dat niet zomaar gaan denken. Dat is iets wat al langer in mij zit.
Als iemand anders iets voelt, een houding, een blik of (anders dan anders) reageert, pik ik dat snel op. Ook dingen die niet altijd worden uitgesproken. En voor ik het doorheb, ga ik dingen invullen. Erover nadenken. Het persoonlijk maken. En dat kan me onzeker maken. Dus ik ben gaan zoeken.
Niet meteen heel diep of ingewikkeld, maar gewoon…dingen opzoeken, filmpjes kijken, lezen, luisteren. Dingen die voorbij kwamen en waarvan ik dacht: hé, dit herken ik.
Zo kwam ik ook bij Human Design. Een manier om beter te begrijpen hoe je als mens van nature in elkaar zit en hoe je keuzes maakt. Ik ontdekte dat ik een Projector ben.
Ik begrijp daar echt nog niet alles van. Maar wat me wel opviel, is dat er dingen werden beschreven die ik ergens wel herken.
En dat gaf woorden aan iets wat ik eigenlijk al langer voel, maar nooit zo duidelijk kon plaatsen.
Dat ik iemand ben die veel oppikt van anderen.
Dat ik snel voel hoe de sfeer is.
Dat ik leeg kan zijn na contact met mensen.
Dat ik tijd nodig heb voor mezelf.
En misschien nog wel het belangrijkste: dat ik mezelf de ruimte mag geven om dingen eerst te laten landen, zonder druk om er meteen iets mee te moeten. En dat vond ik ergens wel fijn om te lezen.
Omdat het niet meteen voelde alsof er iets “mis” was,
maar meer alsof er misschien een reden is waarom ik ben zoals ik ben. Ik merk dat het mij iets meer rust geeft.
Niet omdat ik nu alles weet, maar omdat ik anders naar mezelf begin te kijken. Minder streng. Minder vanuit “er klopt iets niet”.
En meer vanuit:
misschien zit er gewoon iets onder wat ik nu pas begin te zien.
Reacties